7-Crocodile Underground Thinking

ตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้นานแล้วผมได้ยินครั้งแรกตอนสมัยบวชพระ เจ้าอาวาสวัดที่บวชมักจะหยิบเรื่องนี้มาเทศน์ให้ญาติโยมฟังเสมอๆ เนื้อเรื่องเกี่ยวกับสองพ่อลูกไปซื้อม้าจากตลาด เท่าที่ผมค้นดูเนื้อเรื่องอาจจะเป็นสองพ่อลูกจูงลาไปขายก็มี ก็แล้วแต่ท้องถิ่นนะ ผมชอบเรื่องนี้มากมันให้ข้อคิดที่ดีมาก ลองอ่านดูนะครับ อาจจะเล่าตกหล่นไปบ้างก็ต้องขออภัย
สองพ่อลูกกับม้าน้อย
กาลครั้งหนึ่งมีสองพ่อลูกพากันไปตลาดเพื่อซื้อลูกม้ากลับมาบ้าน เมื่อเลือกซื้อลูกม้าได้เป็นที่เรียบร้อยก็พากันขี่เจ้าม้าน้อยตัวนั้นกลับบ้าน เดินทางมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงคนนินทาอยู่ข้างทางว่า
ชาวบ้าน: ดูสิม้าตัวนิดเดียว พากันขี่ไปได้ยังไงตั้งสองคน ไม่สงสารม้าบ้างหรือยังไง
สองพ่อลูกได้ยินดังนั้น ผู้เป็นพ่อก็เลยลงจากหลังม้า ให้ลูกขี่ไปคนเดียวส่วนพ่อก็จูงม้าเดินไป สักพักก็ได้ยินชาวบ้านที่ผ่านมานินทาให้ได้ยินอีกว่า
ชาวบ้าน: ดูเด็กคนนั้นสิ เป็นลูกภาษาอะไรกัน ปล่อยให้พ่อแก่ๆ เดินจูงม้าตัวเองขี่ม้าอย่างสบายอกสบายใจ เหลือขอจริงๆ เลย
เมื่อได้ยินเช่นนั้นผู้เป็นลูกก็รีบลงจากหลังม้า แล้วให้พ่อขึ้นขี่แทน แล้วตัวเองก็จูงมาเดินต่อไป แต่ไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงนินทาอีกเช่นเคย
ชาวบ้าน : เธอๆ มาดูเร็ว ตาแก่หัวหงอกขี่ม้า ปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ เดินจูง ช่างไม่รู้จักแก่เอาซะเลย
ผู้เป็นพ่อก็รีบลงจากหลังม้า แล้วพากันเดินไปทั้งคู่ นึกในใจว่าเราคงทำถูกแล้ว แต่เดินไปได้สักระยะก็มีชาวบ้านอีกกลุ่มซุบซิบนินทาอยู่ว่า
ชาวบ้าน: ดูพ่อลูกคู่นั้นสิ โง่จริงๆ ซื้อม้ามาทั้งทีแทนที่จะขี่มัน กลับเดินจูงกันมา ฉันว่าถ้าไม่ขี่มันก็ควรจะอุ้มม้ามันไปดีกว่ามั้ง
พ่อลูกได้ยินเช่นนั้นก็รีบพากันจับเจ้าม้าน้อยขึ้นบ่าช่วยกันแบกกลับบ้านทันที
จบ.
เป็นยังไงบ้างครับอ่านจบแล้วได้แง่คิดอะไรกันไหม ผมว่าท่านที่อ่านก็จะตีความกันไปได้หลายแง่หลายมุม สิบคนอ่านก็สิบความคิดเห็น ดังนั้นนิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความคิดเห็นของคนนั้นมีร้อยแปดประการจะทำอะไรให้ถูกใจใครทุกคนนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นลองย้อนมาดูรอบๆ ตัวเรากันบ้างว่าทุกวันนี้ การแสดงความคิดเห็นเป็นเรื่องที่เปิดกว้างกว่าเมื่อก่อน ทุกคนสามารถแสดงความคิดเห็นของตัวเองได้อย่างเปิดเผยมากๆ การแสดงความคิดเห็นไม่ใช่เรื่องแปลก หรือ เรื่องผิด แต่ทุกวันนี้การยึดเอาความคิดเห็นของตัวเองเป็นหลักสิ เป็นเรื่องที่น่ากลัว ดูอย่างปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่างคนต่างความคิดไม่เท่าไหร่ [...]